* ( نُورُهُمْ . . . » ) * حديد : 19 . از اين آيه بدست ميايد كه صديقون و شهداء اعمال هر دو يك صنفاند . باعتبار آنكه دروغ و خلاف را در اقوال و اعمالشان مدخلى نيست صديقاند و باعتبار گواه بودنشان شهداءاند . گرچه پيامبران نيز صديق و شهيداند ولى چون اين دو وصف منحصر به آنها نيست ، بايد گفت مراد از اين سه گروه انبياء و اوصياءاند . انبياء داراى هر سه وصف نبوت ، صديق و شهيداند ولى اوصياء فقط دو وصف اخير را دارند . « الصّالحين . » نيز پيروان مخصوص آنها ميباشند . لذا منظور از * ( « وَالَّذِينَ آمَنُوا . . . » ) * در آيهء اخير بايد مؤمنان بخصوصى باشند كه ايمان به خدا و رسل مقام صديق و شهيد را به آنها داده است . در الميزان از كافى از حضرت باقر عليه السّلام نقل شده : نبى از ماست . صديق از ماست . شهداء و صالحين از مااند . يكى از بزرگان دربارهء آيهء اخير فرمود : * ( « وَالَّذِينَ آمَنُوا . . . » ) * صديقون و شهداء نيستند بلكه ملحق به آنها هستند بقرينهء * ( « عِنْدَ رَبِّهِمْ » ) * به نظر ايشان ضمير * ( « لَهُمْ » ) * راجع به * ( « الَّذِينَ آمَنُوا . . . » ) * و ضمير * ( « أَجْرُهُمْ » ) * راجع به صديقون و شهداء است يعنى براى مؤمنين به خدا و رسل اجرى مثل اجر آن دو طايفه است . اين نظر بسيار بعيد است بلكه * ( « أُولئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَداءُ » ) * اين دو وصف را به * ( « الَّذِينَ آمَنُوا . . . » ) * منحصر مىكند . مطلب همان است كه گفتيم : بايد * ( « الَّذِينَ آمَنُوا » ) * را گروه بخصوصى دانست . بعضىها گفته‌اند : « واو » در * ( « وَالشُّهَداءُ » ) * استيناف و آن مبتدا و خبرش * ( « عِنْدَ رَبِّهِمْ » ) * است و * ( « لَهُمْ أَجْرُهُمْ » ) * خبر دوم است . اين سخن نيز مخالف ظاهر مىباشد . در خاتمه : شايد * ( « وَالَّذِينَ آمَنُوا » ) * در آيهء اخير ببعضى از بندگان خدا كه از اوصياء نيستند شامل باشد امثال شهيدان راه حق و غيرهم . صدقات دربارهء * ( « إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ ) *